Image

How do you take the first step?

Trips always sound adventurous and exciting. We’ve all read a blog that made us dream, heard friends who’d just come back sharing travel stories and thought “oh, that would be nice…”

But the truth is that’s it’s not always the easiest thing to make up your mind to leave. Especially if you haven’t done it before, or if it’s been too long or if you’ve made a family in the meantime and you have yet to plan a trip for all of you together. And though planning may be easy (you search, you find, you negotiate, you book tickets/rooms), what happens when the day comes when you have to pack everything up and lock the door behind you?

Κάνε κλικ για να διαβάσεις αυτό το άρθρο στα ελληνικά!

For many, even frequent travellers, the day of departure is a special day and involves a lot of pressure, practical as well as psychological. As a practical matter, leaving involves a large part of preparation. Lists to make sure you remember everything, calls and emails to organise activities that may need pre-booking, paperwork, if you need to issue passports or visas. And of course, the eternal struggle between that part of you that knows you don’t need the fourth pair of trousers and the other part of you that always retorts “what if I need it and I haven’t packed it”?

But there is also a subconscious, dark part inside many of us which holds a fear that we don’t usually confess. It is the fear of the moment of separation from the safety of our routine. When the car’s been loaded, the shutters secured, the water main turned off and you catch yourself feverishly going through the last minute list to find what you have forgotten. While you’re taking the rubbish to the bin, you feel like everyone knows you’re going on a trip and they’re giving you dark, accusing looks. Where are you going? How can you leave us? Are you sure this will all be here when you return? Where will you buy milk tomorrow morning? Will you be able to sleep in a strange bed? WHY ARE YOU LEAVING?

But you know what? You’ll go and come back and your routine will still be there. Your parking spot will probably be empty. Your corner shop will have fresh milk. Your neighbours will greet you, your home will light up and be just like before. The only thing different will be you.

You will have travelled.

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Image

Πώς το παίρνεις απόφαση;

Τα ταξίδια ακούγονται πάντα πολύ γοητευτικά. Όλοι έχουμε διαβάσει ένα blog που μας ξεσήκωσε, έχουμε ακούσει αφηγήσεις από φίλους και γνωστούς που γύρισαν από την τελευταία τους περιπέτεια και έχουμε σκεφτεί τι καλά που θα ‘ταν…

Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν είναι πάντα εύκολο να το πάρεις απόφαση να ξεκινήσεις. Ειδικά όταν δεν το έχεις ξανακάνει, ή έχεις καιρό να το κάνεις ή εν τω μεταξύ, έκανες οικογένεια και δεν έχεις ακόμα τολμήσει να σχεδιάσεις απόδραση για όλους σας μαζί. Κι αν το κομμάτι του σχεδιασμού είναι εύκολο (ψάχνεις, βρίσκεις, διαπραγματεύεσαι, κλείνεις εισιτήρια/δωμάτια) τι γίνεται όταν πλησιάζει η μέρα που πρέπει να τα σηκώσεις όλα σε βαλίτσες και να κλειδώσεις πίσω σου την πόρτα;

Click here to read this post in English!

Για πολλούς, ακόμα και συχνούς ταξιδιώτες, η μέρα της αναχώρησης είναι ιδιαίτερη και συμπεριλαμβάνει μεγάλη πίεση, πρακτική ή ψυχολογική. Πρακτικά, το να φύγεις συμπεριλαμβάνει ένα μεγάλο κομμάτι προετοιμασίας. Λίστες για να μην ξεχαστούν πράγματα, επαφές και οργάνωση δραστηριοτήτων που ίσως πρέπει να γίνουν από πριν, χαρτιά και γραφειοκρατία αν πρέπει να βγάλεις διαβατήρια, βίζα ή κάρτα υγείας. Και φυσικά, την αιώνια πάλη ανάμεσα στο κομμάτι του εαυτού σου που ξέρει ότι δεν χρειάζεσαι τέταρτο παντελόνι και στο άλλο κομμάτι του εαυτού σου που απαντά μονίμως “κι αν το χρειαστώ και δεν το έχω”;

Για μια γρήγορη λίστα του τι βασικά χρειάζεσαι οπωσδήποτε, διάβασε εδώ!

Υπάρχει όμως και ένα ασύνειδο, σκοτεινό κομμάτι μέσα στους περισσότερους από εμάς, το οποίο συντηρεί ένα φόβο, κι ας μην το ομολογούμε πάντα. Είναι ο φόβος της στιγμής που πρέπει να αποχωριστούμε την ασφάλεια της ρουτίνας μας. Εκεί που έχει φορτωθεί το αυτοκίνητο, έχουν κλείσει τα παντζούρια, τα νερά, το wifi, έχεις κλειδώσει και σκέφτεσαι πυρετωδώς μην έχεις ξεχάσει κάτι που θα χρειαστείτε οπωσδήποτε. Εκεί που πηγαίνεις να πετάξεις τα σκουπίδια και έχεις την αίσθηση ότι όλοι ξέρουν ότι φεύγεις για ταξίδι και σε κοιτάνε με κατηγόρια. Πού πας; Πώς φεύγεις; Είσαι σίγουρος ότι θα τα βρεις όλα εδώ όταν γυρίσεις; Πού θα βρεις γάλα αύριο το πρωί; Θα μπορέσεις να κοιμηθείς σε ξένο κρεβάτι; Γιατί φεύγεις;

Ξέρεις όμως κάτι; Θα φύγεις, θα γυρίσεις και η ρουτίνα σου θα είναι ακόμα εκεί. Η θέση που παρκάρεις συνήθως θα είναι άδεια, το ψιλικατζίδικο θα έχει φρέσκο γάλα. Οι γείτονες θα σου πουν καλημέρα, το σπίτι σου θα αεριστεί και θα φωτίσει και θα είναι όπως πριν. Μόνο εσύ θα είσαι διαφορετικός/ή.

Θα έχεις ταξιδέψει.

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.